Klaverblad Ouderijn

Klaverblad Ouderijn – een uitnodiging

Knooppunt voor ontvlechting, vervlechting, droom en realiteit, een ontmoetingsplek, een plaats voor afscheid. Waar wegen samenkomen en zich scheiden ligt de inspiratie voor het oprapen. Ook iets plaatsen op dit asfalt van de poëzie? Mogelijk.
Alle op dit log geplaatste tekst en foto's vallen onder het auteursrecht. Anonieme bijdragen verdwijnen in de prullenmand.

Gierzwaluwen

Dichtertje had het vreselijk warm gekregen. De atmosfeer in de stad was tropisch. Hij zag de zindering op het zonlicht. Steeds moest hij zijn ogen dichtknijpen om goed te kunnen zien. Maar ook omdat het zout uit zijn poriën met het zweet langs zijn wimpers neerdaalde op zijn oogbol. Dat beet.

Hij besloot zijn koffie ver boven het gedruis van de stad te nuttigen onder de airco van een of ander groot warenhuis waarvan hij wist dat er vrij uitzicht was op de stedelijke bedrijvigheid die nog over was. Voor het raam gezeten, zag hij uit op de dakterrassen en platjes die er nu verlaten bij lagen. Het was er te warm. Achtergebleven waren klapstoeltjes en een achteloos neergelegde zonnebril. Dichtertje bedacht er de taferelen bij. Vanaf de straat bleef deze wereld een goed bewaard geheim. Het raam bood een stiekeme kijk in het leven verborgen achter de etalages en uitstalkasten.

De straten bleven zo goed als leeg. De stedelijke rusteloosheid had zich te rusten gelegd. Dichtertje zag dat inspiratie putten uit de straat weinig zin had nu de hitte de mensheid naar waterkanten en airco’s had verdreven. Noodgedwongen nam hij er genoegen mee. Buiten buitelden en doken de gierzwaluwen hittebestendig langs het raam. Dichtertje kon ze mooi bestuderen wanneer deze vogels met hun buikje langs hem scheerden. Achter het dikke vensterglas stond hun srie srie geluid op uit.

Gefascineerd bleef dichtertje kijken naar de snelle duikvluchten. De bogen die zij in hun vlucht beschreven, leken rechtstreeks voort te komen uit hun sikkelvormigheid. Pure schoonheid kwam voor het raam langs. Dichtertje realiseerde zich dat deze apus apussen zich bijna permanent in de lucht manifesteerden. Eten, drinken, vrijen en slapen, ze bleven trouw aan het luchtruim. Als mobile bewogen zij zich voort aan het plafond van de stad. Hoe zou het zijn, vroeg dichtertje zich af, te slapen in het luchtruim buiten de veilige kooi van een vliegmachien? Op zijn kassabonnetje schreef hij een paar steekwoorden en associaties. Daarna verdween het in het borstzakje van zijn blouse. Zijn jasje had hij thuis gehouden. Daar ging hij maar weer eens op aan.

Eenmaal achter zijn schrijftafel, surfte dichtertje over de golven van het internet op zoek naar een Afrikaans vogeltje dat slaperig bleef gaan. Het zou in halfslaap de thermiek opzoeken en vanaf kilometers hoogte zich laten neerdwarrelen. Waanzinnig, zo leek dit dichtertje. Hoe zou het voelen? Wat bezielde een vogeltje zich te gedragen als een herfstblad op de vleugels van de wind? Hij spreidde zijn armen voor het open raam en keek naar beneden, naar waar hitte de stoeptegels de dag van hun leven bezorgde. Hem bezorgde het kriebels. Vliegen; niets voor dichtertje. Slapend vliegen; waarschijnlijk nog minder. Uit zijn borstzakje haalde hij het kassabonnetje. Het was nat geworden, waarschijnlijk van het zweet. De woordjes die hij had opgeschreven, waren weggespoeld. Zijn associaties opgelost. ‘Daar gaan we weer,’ dacht dichtertje. ‘Ook vandaag geen gedicht!’

© 2010 ZiggZagg

Barbara

Hij liep met grote passen voor hem uit. De panden van zijn regenjas veroorzaakten cirkelvormig een ruimte om hem heen. Hij moest de trein halen, samen met zijn grijze buurman. Deze liep zo’n twintig meter achter hem, steunend op een looprek; stapje voor stapje. Ook hij leek haast te hebben maar kon niet anders gaan dan met aandacht voor elke pas en een rustmoment na iedere vijf. Hij kwam goed vooruit.

Op de hoek bij de ingang van het stationsgebouw besloot de jongere te wachten. Hij wilde niet uit het zicht van zijn metgezel verdwijnen. Het had bovendien geen zin naar de trein te rennen als de man die hij begeleidde nog geen begin had gemaakt aan een binnengaan van het station.

Hier wrong het een beetje. De afstand tussen de beide heren was te groot om woorden over te gooien. Die middag hadden zij een fijn gesprek gehad over de zin van ledematen. Had je ze nodig wanneer je weet dat gedachten geen ander voertuig behoeven dan de grijze massa onder je schedeldak? Was robotica niet al in een dusdanig vergevorderd stadium dat de techniek zichzelf kon onderwijzen? Hoeveel handelingen kon je inmiddels aan deze creaturen overlaten?

De gesprekken gingen nog door zijn hoofd. Het beperkte de afstand tussen beiden. De jonge, die toch al de leeftijd van vijftig was gepasseerd, liet in het verlengde van zijn resumé nog vele gedachten de loop. Over die trein bijvoorbeeld, en nog veel meer. Hij beschreef zichzelf de gang door het stationsgebouw, over het perron. Het kon alles bijelkaar nog wel even duren. Had hij zoveel geduld? Het gestrompel van de oude ziende, vergeleek hij dit fragiele gaan met de brute passen die hijzelf kon zetten. Hij overwoog wat hem dat zonder technische hulpmiddelen had gebracht. Er zat vaart in zijn leven. Hij had overal aan kunnen snuffelen, voelde zich vrij om te doen waar hij zin in had en had altijd een goed gevulde agenda. Hij kwam tot zijn recht, vond hij; en ook: velen hadden bij hem het nakijken. Eigenlijk, zo besloot hij, liep hij altijd voorop, met zijn rug naar de rest. Eigenlijk, zo bedacht hij, was hij uitgegroeid tot een alleengaande vent; met kapitaal... dat ook. En dus, zo vond hij plots, moest daar maar eens iets aan worden gedaan; met een technische oplossing. Voor de vaart moest hij een volgende wilde pas zetten.

De oude kwam binnen gehoorafstand. Stapje voor stapje naderde deze de toegang tot de reis. Toen hij de de ruimte tussen hen klein genoeg vond, draaide zijn begeleider zich, om opnieuw voorwaarts te gaan. Daarna hield hij zijn pas in en draaide terug. De cirkelende jas trok hij snel recht. Hij wilde nu niet al te flamboyant zijn en zijn metgezel dichter naderen. Het aantal meters tussen hem en de kreupele was nauwelijks meer dan een armlengte. Hij keek de oude wijfelend aan. Overwoog hij daar een vraag? Welnee. Hij wist hoe hij het gras kort moest houden. Zijn suggestie lag al voor de voeten van zijn buurman: ‘Zeg, weet jij of die Barbara nog getrouwd is?’

© 2010 ZiggZagg

Dichter bij Baban

Zondagmiddag 30 mei 2010 vanaf 14.00 uur in de Kargadoor in Utrecht. Poëzie, muziek en kaligrafie in een altijd weer mooi en warm programma.

Bij ons in het westen

Ze liepen over het smalle paadje langs het water, ter hoogte van 53º00'08''N - 5º05'25.27''. De twee vrouwen waren op een leeftijd gekomen dat het niet meer uitmaakt of de ochtend langzaam naar de middag is gegleden – de middelbare leeftijd was voorbij –; zij waren bijzonder kwiek. Langs het pad verspreidde het fluitenkruid een zoete geur die aangenaam uitnodigde tot keuvelen. Ze wezen elkaar de planten die zij onderweg tegenkwamen en bespraken uitgebreid het zonlicht. Het was een heerlijke lentedag.
Ter hoogte van een wit bloeiende struik langs de waterkant hielden zij even de pas in. Het gesprek stokte. Om deze plant te benoemen moesten alle zeilen bijgezet. De graafwerkzaamheden in het geheugen gingen diep. Ze konden er even niet opkomen.
Zo trof ik ze, de beide vrouwen, diep verzonken in gepeins. Toen zij mij zagen passeren, posteerde de vrouw die deze lentedag vierde met het aantrekken van een knalrode jas, zich plotseling pal voor mij: ‘Zeg, kunt u mij ook vertellen wat de naam is van die struik?’
Dat kon ik wel. Achter mijn huis waren de krentenboompjes inmiddels alweer gewoon groen geworden na hun uitbundige bloei. Sinds twee dagen schoten de meidoorns in het wit. Deze struik, hoewel nog klein was van dezelfde soort. Dat vertelde ik haar. En omdat ik zelf bedwelmd was geraakt door het fluitenkruid en mij de krentenbomen van dit voorjaar nog kon heugen, besloot ik deze erbij te betrekken. Voor ik het wist, hield ik een heel verhaal.
De roodgejaste klaarde op en zei: ‘O ja, de meidoorn. Ik kon er even niet opkomen.’
Dat kan gebeuren, niet waar!
De gegeven informatie hadden de vrouwen snel verwekt; voor mij tijd om door te lopen.
Maar de vraagster aarzelde even en ging verder: ‘Bij ons in het westen...’
‘Dit is ook het westen’, onderbrak de andere vrouw.
De rode negeerde haar: ‘Bij ons in het westen heb je de duindoorn. Daarmee was ik in de war. De duindoorn heeft zulke lange stekels.’
Tussen duim en wijsvinger toonde zij bij benadering 5 centimeter.
‘Die werden wel eens gebruikt door slagers om er hun worst mee dicht te prikken.’
Gebruikmakend van de 5 centimeter luchtledigheid naaide ze met op- en neergaande armbeweging een naad in een denkbeeldige worst.
‘Tenminste, dat hebben ze mij verteld’, aarzelde ze haar stelligheid enigszins onderuit.
Er viel een korte stilte waarin ik het fluitenkruid met hernieuwde kracht tot mij nam. Ik wilde alweer doorlopen toen de vrouw een afscheidsritueel inzette. Ze leek er behoefte aan te hebben op gepaste wijze afscheid te nemen, alsof we zojuist twee uur lang koffie hadden gedronken in de restauratie van een treinstation en het uur van afscheid nu echt was gekomen. Ze wist niet wat ze precies moest zeggen. Haar mond ging een klein stukje open, ze haalde adem voor het eerste woord en sloot haar mond weer terwijl de eerste letters op de grond kletterden.
Het lukte haar uiteindelijk toch nog: ‘Nou bedankt dan maar.’
Stilte, schouderophalen, eenvoud en nut. ‘Ach, hebben we hier onverwacht wat uitgewisseld.’
Heel de ontmoeting, die nog geen twee minuten duurde, was ineens van een functie voorzien. Voor de vrouw nog meer afscheidswoorden nodig had, stapte ik door, de twee met hun meidoorn alleen latend. Het genoegen was geheel wederzijds. Daarom wierp ik ‘prettige voortzetting’, achterom, nog lang niet buitenwesten.

© 2010 ZiggZagg

fragiel

we navigeren in de diepzee
over de hoogste bergrug
met centimetersprecisie
op satellietenogen
en sonargolven

in luchtledig landden we voor
lichtvoetig maanwandelen en
dromen van mars de geest
allang weer verder
hard en snel

schieten we als kinetische knal
vaardig over gebaande wegen
schichten suisbuizen hemel-
waarts naar zonnebad
of voetbalspel

'vooruit' steeds het parool tot doodse
stilte na een nooitgehoorde gil doet
reflecteren op wat ons toch bezielt:
we zijn nog steeds fragiel

　
(C) JohnN - 12 mei 2010
Fatale ramplanding Tripoli Airport - Afriqiyah A330 Vlucht 770 -
Johannesburg > Tripoli Libië.

Voorteken

Een magere zon had ze naar buiten gestuurd. ‘Hup, jas aan en wegwezen jullie’, kregen ze te horen. Gerold in wintermantel, zij een sjaal om, hij een pet op zijn kale hoofd, schuifelden ze naar het eerste vrije bankje dat zij op de kade langs de rivier konden vinden. Het beste bankje, in de luwte van een gebouw, was natuurlijk allang bezet. Ze namen genoegen met een bank op de tocht, dat voor ze overbleef.
De lange winter had ze binnen gehouden maar nu de lente dan eindelijk de kop boven het koude seizoen begon te steken, wilden zij dat ene straaltje zon meepikken. ‘Om alvast in de stemming te komen’, had hij gezegd.
Ze verheugden zich op een zomer langs het water. Het kon zo mooi zijn; er waren vele ontmoetingen met mensen die, net als zij, de meeste tijd van het jaar niet verder kwamen dan de koffiekamer of het terras van het verzorgingshuis. Langs het water kregen zij weer iets van de wereld binnen, zagen zij de kinderen spelen en konden zij zich weer even echt vrij voelen.
Ze zaten dicht tegen elkaar aan en zwegen. Hun ogen tuurden langs het water, zoekend naar een sprankje hoop. Een schip kwam langs, een aalscholver rustte op een paal, wat ganzen schoven verderop voorbij.
Een frisse, stevige bries besloot ze recht op hun rug aan te pakken. Ze keken even om, zetten hun kraag hoger op en doken diep ineen. In stilte genoten ze verder, ondanks deze onaangename kou in de nek. Er is tenslotte maar een keer in het jaar een eerste voorzichtige lentedag en die moet je geproefd hebben: een euforisch moment dat een mensenleven lang verlangens opwekt. In stilte dronken zij gretig van het genoegen.
Ineens zei hij vanuit het niets: ‘Zie je die meeuwen daar hangen?’
Ze keek langs zijn wijzende arm; zag een meeuw met gespreide vleugels, hangend op de wind.
‘Slecht teken... slecht teken.’
Ze zag wat hij bedoelde. Stilte volgde.
Zij ineens: ‘Ja, de mensen (wijzend naar de luwe bank) gaan daar het eerste zitten. Zij zitten beschut.’
Stilte. Weer spiedden twee paar ogen het water af. Hij bepaalde zich tot de meeuw om te onderzoeken of het mogelijk was dat de wind onder het dier weg kon vallen en de vogel de vleugels weer zou gebruiken zoals ze eigenlijk bedoeld waren; om te vliegen. De meeuw bleef hangen boven de plek waar de wind hem een lift gaf.
Hij zag het deemoedig gebeuren: ‘Slecht teken. Maar het komt nog wel.’

© 2010 ZiggZagg

[in]visible#5

Download invisible_5.pdf

wachtend op de komst van de scholekster

als je weerkomt
schreeuw je keel rauw
spuug je vis uit
over daken
bewaak de vleugel-
lammen en de blinden
tepiet

zeker is zoveel
niet meer vanzelf
sprekend over jou
en mij en over bomen
gaat het nu
allang niet meer
tepiet

het is niet dat
de winter weg moet
het is je regel-
maat en trouw dus
schreeuw maar als
je weerkomt
wacht op jou

© 2010 Jet van Swieten

[in]visible #4

Een onderzoek naar presentatievormen van het kunstenaarsboek.

Dit is de vierde presentatie uit een serie van 6. Deze vinden plaats onder de naam '(in)visible' bij Archief Synergie ind e periode 2009/2010.
Het zijn geen gewone tentoonstellingen, hoewel er wel geëxposeerd wordt. De benaming 'onderzoeksfase' is meer op zijn plaats. Het onderzoek wil een nieuw model voor de toekomst geven en het kunstenaarsboek de mogelijkheid bieden zich blijvend te manifesteren als bron van inspiratie.
Bij deze vierde presentatie is een visie te zien van beeldende kunstenaars, designers, een modeontwerper en een architect. Een weergave van de eerdere onderzoeksfasen, aangevuld met reacties van bezoekers, kan bekeken worden op de website. Belangstellenden worden uitgenodigd hiervan deelgenoot te worden.

Waar?
Nieuw en Meer, Oude Hagseweg 69 A1, 1066 DC Amsterdam

Openingstijden zaterdag en zondag van 12.00 tot 16.00 uur en op afspraak.

contact: Archief Synergie: 06-44642200; synergie@hetnet.nl

Meer woorden, meer kleuren, 29 november Kargadoor Utrecht